Głównymi środkami dowodowymi

„Głównymi środkami dowodowymi były zeznania świadków, przysięga i dokumenty, a w pewnych sprawach również oględziny sądowe oraz orzeczenie rzeczoznawców. Wobec wzrostu znaczenia dowodu z dokumentów inne środki dowodowe, zwłaszcza dowód ze świadków, zeszły na plan dalszy. Ordonans z Moulin (1566 r.) wprowadził jako zasadę, że w procesach w których wartość przedmiotu sporu przekraczała 100 liwrów, środkiem dowodowym mogły być tylko dokumenty, ponieważ wszelkie umowy dotyczące rzeczy, której wartość tę sumę przekraczała, musiały być zawarte na piśmie.
Okoliczności, które miały być przedmiotem dowodu, oraz kwestie, kto ma przeprowadzić dowód, ustalały same strony. By ograniczyć zbytnią dowolność stron zostało ustalone, że dane fakty mogły być udowodnione tylko za pomocą określonych środków dowodowych.
Przesłuchanie świadków odbywało się przez wyznaczonego sędziego protokolarnie i pod nieobecność stron. Strona, przeciw której dowód prowadzono, mogła być jedynie obecna przy zaprzysiężeniu świadka.
Strona w każdym stadium procesu mogła zażądać od przeciwnika odpowiedzi na pewne podane na piśmie pytania (interrogatoires sur faits et articles). Wyznaczony sędzia przeprowadzał protokolarnie przesłuchanie strony. Odmowę odpowiedzi uważano za przyznanie.“(15)